di Francesco De Luca
Ce steva na vota na vecchiarella. Teneva ‘a casa c’ a porta ammiezz’ a via.
Faceva caudo e s’ assettaie fore, vecin’ a porta, pe sta cchiù fresca.
Passaie pe llà na crapa cu tre corne ncapa. Se nfelaie dint’ a casa d’ a vecchia e chiudette ‘a porta. ‘A vecchia, remmasta fore, accummenceaie a ‘ lluccà, e deceva: “Arape ‘a porta, ‘a casa è ‘a mia!“
‘A crapa ‘a dinto respunnette: ”Ie so’ na crapa cu tre corne: una a levante, una a punente, e n’ ata t’ a nficco dint’ a lu ventre!”
‘A puverella s’appauraie, ma nse deve pace.
Passaie p’a via nu cane e ce dummannaie: “Pecché chiagne?“
“Dint’ a casa mia – respunnette a vecchia – s’ è nfezzata na crapa e nun me fa trasì“.
‘U cane: “mo te facce arapì ie“.
Tuzzuliaie ‘a porta forte forte e ‘a crapa alluccaie: “Chi sì?“
“Ie so’ nu cane, arape sta porta ca si no…”
‘A crapa respunnette: “Ie so’ na crapa cu tre corne ncapa: una a levente, una a punente e una t’ anfizze dint’ a lu ventre“.
‘U cane se mettette paura e se ne fuiette, lascianno ‘a vecchia a chiagnere sola.
Passaie nu ciuccio e vulette sapé pecché chiagneva. Doppo sentute ‘u fatto decette: “Mo te faccio arapì ie!”
Vuttaie e menaie cauce nfaccia a porta. “Arape sta porta pecché ie songo nu ciucccio e cu i zotte t’ a menghe nterra”.
‘A crapa respunnette cu a stessa litania e cu i stesse minacce.
‘U ciuccio se mettette paura e scappaie.
Povera vecchia, chiagneva sempe for’ a casa soia!
Passaie na rille e vulette sapé ‘a storia. Quanno canuscette tutt’ i fatte decette: “Mo te faccio vedè ca te dongo suddisfazzione“.
Tuzzuliaie vecin’ a porta e decette:”Ie songo na rille“.
“E ie songo na crapa cu tre corne ncapa: una a levante, una a punente e una t’ anfizzo dint’ a lu ventre“.
‘A rille, senza se scumpone, respunnette: “Ie songo na rille cu sette spiritielle, si vengo lloche t’ i nfizzo ind’ u verzillo!“
‘A crapa se spaventaie e d’ a paura se menaie ‘a copp’ a fenesta abbasce.
‘A rille zumpaie ncopp’ a fenesta, iette arrete ‘a porta, luvaie ‘u lucchetto, e a vecchia putette trasì ind’ a casa soia.
“Nun t’ abbaste a ringrazzià rille mio, puozz’ avunnà“.
questa la versione recitata








